Ο βασικός λόγος είναι ότι οι διαλύτες χρησιμεύουν ως κρίσιμο μέσο για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής απόδοσης των στεγνωτηρίων επίστρωσης και τη βελτιστοποίηση τόσο της διαδικασίας εφαρμογής όσο και της ποιότητας σχηματισμού φιλμ-των επικαλύψεων. Τα στεγνωτήρια επίστρωσης (συνήθως μεταλλικά σαπούνια όπως ενώσεις με βάση το κοβάλτιο, το μαγγάνιο ή{2}}ενώσεις με βάση τον ψευδάργυρο) δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά χωρίς διαλύτες, κάτι που μπορεί να εξηγηθεί σε τέσσερις βασικές πτυχές:
Ενεργοποίηση ομοιόμορφης διασποράς των στεγνωτηρίων
Η κύρια λειτουργία των στεγνωτηρίων επικάλυψης είναι να επιταχύνουν την οξειδωτική-αντίδραση διασταυρούμενης σύνδεσης των ουσιών που σχηματίζουν φιλμ-(π.χ. αλκυδικές ρητίνες, πολυεστερικές ρητίνες) και να συντομεύουν το χρόνο στεγνώματος. Ωστόσο, τα περισσότερα στεγνωτήρια επικάλυψης υπάρχουν ως στερεά ή ως πάστες υψηλού ιξώδους-που είναι αδιάλυτες στο σύστημα πλήρωσης μεμβράνης-που σχηματίζει ρητίνη και χρωστική-.
Οι διαλύτες (π.χ. εστέρες, αρωματικοί υδρογονάνθρακες, αιθέρες αλκοόλης) μπορούν να διαλύσουν ή να γαλακτωματοποιήσουν ξηραντήρες, διασπώντας τους σε μικρές-μοριακές καταστάσεις και διασφαλίζοντας την ομοιόμορφη διασπορά τους σε ολόκληρο το σύστημα επικάλυψης. Χωρίς διαλύτες, τα στεγνωτήρια θα συσσωματωθούν σε σωματίδια ή συστάδες, οδηγώντας σε ανομοιόμορφη κατανομή συγκέντρωσης-η υπερβολική τοπική συγκέντρωση προκαλεί ζάρες και ρωγμές του φιλμ, ενώ η ανεπαρκής συγκέντρωση οδηγεί σε αργό στέγνωμα, υπονομεύοντας πλήρως την ικανότητα των στεγνωτηρίων να προάγουν την ομοιόμορφη σκλήρυνση.
Ρύθμιση ιξώδους επίστρωσης για εφαρμογή
Οι επικαλύψεις απαιτούν συγκεκριμένο εύρος ιξώδους για διαφορετικές μεθόδους εφαρμογής (βούρτσισμα, ψεκασμός, κύλιση). Η άμεση προσθήκη στεγνωτηρίων θα αύξανε σημαντικά το συνολικό ιξώδες του συστήματος επίστρωσης, προκαλώντας προκλήσεις εφαρμογής: φράξιμο του ακροφυσίου ψεκασμού, βαριά σημάδια βούρτσας κατά το βούρτσισμα και κακές ιδιότητες ισοπέδωσης.
Οι διαλύτες μειώνουν αποτελεσματικά το συνολικό ιξώδες των επικαλύψεων, προσαρμόζοντάς το στο βέλτιστο εύρος εφαρμογής χωρίς να διακυβεύεται η σύνδεση των στεγνωτηρίων και των ουσιών που σχηματίζουν φιλμ{{0}, διασφαλίζοντας έτσι την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής και την αρχική εμφάνιση της μεμβράνης βαφής.
Βελτίωση της συμβατότητας μεταξύ των εξαρτημάτων
Οι επικαλύψεις είναι συστήματα πολλών-συστατικών που αποτελούνται από ρητίνες σχηματισμού μεμβράνης-, χρωστικές ουσίες και πληρωτικά, στεγνωτήρια και πρόσθετα. Αυτά τα εξαρτήματα διαφέρουν εγγενώς ως προς τη συμβατότητα. Χωρίς διαλύτες ως μέσο γεφύρωσης, είναι πιθανό να προκύψουν ζητήματα όπως η αποκόλληση, η καθίζηση και η κροκίδωση.
Οι διαλύτες βελτιώνουν τη διεπιφανειακή πρόσφυση μεταξύ των εξαρτημάτων, επιτρέποντας στους στεγνωτήρες να έρχονται σε πλήρη επαφή με τις ρητίνες που σχηματίζουν φιλμ-. Αυτό διασφαλίζει ότι η αντίδραση οξειδωτικής διασταυρούμενης-σύνδεσης προχωρά συγχρονισμένα σε ολόκληρο το φιλμ βαφής, αποτρέποντας το φαινόμενο "ψευδής ξήρανσης" (επιφανειακή ξηρότητα με υποκείμενα μη σκληρυνόμενα στρώματα) και ενισχύοντας τελικά τη συμπαγή και πρόσφυση του σκληρυμένου φιλμ.
Βοηθά στην επιτάχυνση της αντίδρασης ξήρανσης
Ορισμένοι-ειδικοί διαλύτες επίστρωσης (π.χ. εστερικοί διαλύτες) δρουν ως συνδιαλύτες αντίδρασης που συμμετέχουν στη διαδικασία οξειδωτικής διασταυρούμενης-σύνδεσης που ξεκινά από ξηραντήρες. Από τη μία πλευρά, μειώνουν την ενέργεια ενεργοποίησης της αντίδρασης, επιταχύνοντας τη διασταυρούμενη-σύνδεση των μοριακών αλυσίδων ρητίνης. Από την άλλη πλευρά, διευκολύνουν την ταχεία εξάτμιση μικρών-μορίων από-προϊόντα (π.χ. υγρασία, ολιγομερή) που δημιουργούνται κατά την αντίδραση, συντομεύοντας περαιτέρω τον κύκλο ξήρανσης. Χωρίς τέτοιους διαλύτες, ο ρυθμός αντίδρασης ξήρανσης θα μειωνόταν δραστικά και η πλήρης σκλήρυνση μπορεί να μην επιτευχθεί καν.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η επιλογή διαλύτη πρέπει να ταιριάζει με τον τύπο επίστρωσης-για παράδειγμα, αρωματικοί διαλύτες για αλκυδικά χρώματα και υδατοδιαλυτοί-διαλυτοί συνδιαλύτες για χρώματα με βάση το νερό-. Η επιλογή θα πρέπει να εξισορροπεί τη φιλικότητα προς το περιβάλλον, την αστάθεια και τα συνεργιστικά αποτελέσματα ξήρανσης.
